Het schip werd bekend door een opmerkelijk experiment met een geheel andere manier van voortstuwing. In plaats van uitsluitend te vertrouwen op de traditionele scheepsschroef werd de Triade uitgerust met een experimentele O-foil, ook wel de 'whale-tail' genoemd. 
De Triade is een traditionele Franse spits, een scheepstype waarvan de afmetingen zijn afgestemd op de kleinere Franse kanalen en sluizen. Het schip werd in 1950 gebouwd bij scheepswerf Van Garsse in Moerbeke en de eigenaar was schipper Harm Bathoorn.

Het bijzondere aan de Triade bevond zich onder water. Bij de O-foil werd de stuwkracht niet opgewekt door een ronddraaiende scheepsschroef, maar door een bewegende vleugel. De heen-en-weergaande beweging daarvan was geïnspireerd op de manier waarop walvissen en andere zeezoogdieren zich met hun staartvin door het water voortbewegen.
Het idee achter het systeem was veelbelovend. Door de efficiënte beweging van de vleugel zou aanzienlijk minder energie verloren gaan dan bij conventionele voortstuwing. De ontwikkelaars hoopten daarmee een brandstofbesparing tot ongeveer 50 procent te kunnen bereiken. Een lager brandstofverbruik zou vanzelfsprekend ook tot een aanzienlijke vermindering van de CO₂-uitstoot leiden.
De Triade werd daarmee in feite een varend proeflaboratorium. Het binnenvaartschip moest in de praktijk aantonen of een voortstuwingsprincipe uit de natuur ook op commerciële schepen kon worden toegepast.

Hoewel het systeem technisch veel aandacht trok, bleek de praktijk weerbarstiger. Juist het formaat van de Triade speelde daarbij een belangrijke rol. Een spits heeft van zichzelf al een betrekkelijk laag brandstofverbruik. Daardoor was de hoeveelheid brandstof die met een efficiëntere voortstuwing kon worden bespaard in absolute zin beperkt.
Daar stond een kostbare en technisch complexe installatie tegenover. Zelfs wanneer de O-foil een aanzienlijke procentuele brandstofbesparing kon realiseren, was het daardoor moeilijk om de investering op een relatief klein binnenvaartschip terug te verdienen.

In maart 2016 kwam uiteindelijk een einde aan het experiment. Tijdens de vaart brak de zware as die door de bewegende vleugel liep. Reparatie van het systeem zou aanzienlijke kosten met zich meebrengen.
Omdat commercieel succes tot dat moment was uitgebleven en verdere investeringen moeilijk te rechtvaardigen waren, werd besloten de proef met de O-foil niet voort te zetten.
Daarmee eindigde een bijzonder hoofdstuk uit de geschiedenis van de binnenvaart. Hoewel de 'walvisstaart' uiteindelijk geen alternatief voor de traditionele scheepsschroef werd, blijft de Triade een opmerkelijk voorbeeld van innovatie in de scheepvaart: een spits uit 1950 die tientallen jaren later werd ingezet om een voortstuwingsprincipe uit de natuur in de praktijk te beproeven.